Κάθε φορά που οι κάτοικοι βλέπουν τα συνεργεία να μπαίνουν στους δρόμους, υπάρχει μια μικρή ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει. Όμως, σχεδόν πάντα, η εικόνα επαναλαμβάνεται: προχειρότητα, μπάλες χώμα, λακκούβες που ξαναδημιουργούνται και κανείς να μην αναλαμβάνει την ευθύνη.
Οι δήμοι κάνουν ελέγχους, βάζουν ρήτρες στις εταιρείες, υπογράφουν παραλαβές. Στα χαρτιά, όλα φαίνονται σωστά. Στην πράξη όμως, οι δρόμοι παραμένουν προβληματικοί. Οι επιστρώσεις που γίνονται μοιάζουν με προσωρινή λύση, ενώ τα καπάκια φρεατίων παραμένουν επικίνδυνα, προκαλώντας φθορές στα οχήματα και διαρκή ανησυχία στους πεζούς και οδηγούς.
- “Κάθε φορά που ξεκινάνε έργα, ξέρεις ότι κάτι θα μείνει μισό ή άτακτο. Δεν υπάρχει κανείς να πάρει την ευθύνη.” – λέει κάτοικος, με βλέμμα που δείχνει εξάντληση.
Μόλις ολοκληρωθεί η γραφειοκρατική φάση, περνούν τα συνεργεία της ΕΥΔΑΠ, του ΟΤΕ, της ΔΕΗ. Το καθένα με το δικό του χρονοδιάγραμμα – ή μάλλον χωρίς καν χρονοδιάγραμμα. Τα έργα γίνονται μεμονωμένα, χωρίς συντονισμό, χωρίς να υπολογίζεται τι έχει ήδη γίνει ή τι θα ακολουθήσει. Το αποτέλεσμα είναι μπαλώματα, χωμάτινες επιφάνειες, κορδέλες που μένουν για μήνες και σκουπίδια παντού.
Οι κάτοικοι παρατηρούν με απογοήτευση πως τα ίδια λάθη επαναλαμβάνονται. Μερικές μέρες μετά την ολοκλήρωση, οι φθορές επανέρχονται, οι λακκούβες ξαναδημιουργούνται και τα προβλήματα παραμένουν. Το ερώτημα που κυριαρχεί είναι ένα: γιατί όλα γίνονται πρόχειρα, χωρίς πρόγραμμα και χωρίς υπευθυνότητα;
- “Όλα γίνονται πρόχειρα. Κανείς δεν παρακολουθεί τι γίνεται στο τέλος. Μένουν πίσω μπάλες χώμα, κορδέλες και μισοτελειωμένες τρύπες.” – σχολιάζει άλλος κάτοικος.
Το χειρότερο είναι ότι η αίσθηση εγκατάλειψης μεγαλώνει. Όσο κι αν οι πολίτες καταγράφουν τα προβλήματα, επικοινωνούν με τους δήμους ή κάνουν υποδείξεις, φαίνεται πως κανείς δεν αναλαμβάνει να φέρει τα έργα σε ολοκληρωμένη κατάσταση. Τα συνεργεία φεύγουν, οι δρόμοι μένουν ημιτελείς, και η καθημερινή μετακίνηση γίνεται μια ατέρμονη πρόκληση.
Οι δρόμοι δεν είναι απλώς άσφαλτος και καπάκια. Είναι ασφάλεια, καθημερινότητα και ηρεμία των ανθρώπων. Όταν όλα γίνονται πρόχειρα, χωρίς συντονισμό και υπευθυνότητα, η καθημερινή ζωή γίνεται πιο δύσκολη: οι ζημιές στα οχήματα αυξάνονται, τα ατυχήματα παραμονεύουν, και η υπομονή των κατοίκων εξαντλείται.
- “Δεν είναι θέμα χρημάτων ή εργαλείων. Είναι θέμα θέλησης και υπευθυνότητας. Και δυστυχώς, αυτό λείπει.” – καταλήγει ένας κάτοικος, κοιτάζοντας τα μπαλώματα και τα σκουπίδια που μένουν στους δρόμους.
Η εικόνα είναι ίδια εδώ και χρόνια. Κάθε νέα εργολαβία μοιάζει να ξεκινά από την αρχή, χωρίς να μαθαίνει από τα προηγούμενα λάθη. Οι δρόμοι συνεχίζουν να δείχνουν ότι κανείς δεν νοιάζεται πραγματικά για το αποτέλεσμα, παρά μόνο για τη διαδικασία. Και οι κάτοικοι; Αυτοί συνεχίζουν να περπατούν και να οδηγούν σε δρόμους που φαίνονται να μην αλλάζουν ποτέ.
